https://www.ijbme.org/ نشریه علمی مهندسی پزشکی زیستی fa daily 1 Fri, 20 Feb 2026 00:00:00 +0330 Fri, 20 Feb 2026 00:00:00 +0330 https://www.ijbme.org/article_735654.html افزایش سن با کاهش ثبات پاسچر و اختلالات راه‌رفتن همراه است و خطر زمین‌خوردن را در سالمندان افزایش می‌دهد. مطالعات کنترل و یادگیری حرکتی نشان می‌دهند که راهبردهای تمرکز توجه می‌توانند عملکرد حرکتی و تعادل را تحت تأثیر قرار دهند. هدف این پژوهش بررسی اثر سه رویکرد توجهی شامل تمرکز درونی، تمرکز بیرونی و راه‌رفتن عادی بر پایداری دینامیکی راه‌رفتن زنان سالمند پس از عبور از مانع بود. نوزده زن سالمند سالم (میانگین سن: 4/6±7/60 سال) در مطالعه شرکت کردند. شرکت‌کنندگان مسیر پنج‌متری را در سه شرایط یادشده طی کردند. مانعی به ارتفاع ۳۰ سانتی‌متر در فاصله دو متری از شروع مسیر قرار گرفت و داده‌های سینماتیکی پس از عبور از مانع با استفاده از سامانه اوپن‌کپ ثبت شد. برای ارزیابی تعادل دینامیکی، از شاخص حاشیه پایداری به‌عنوان معیار معتبر پایداری راه‌رفتن استفاده شد. پارامترهای مربوط به مرکز جرم و پایه اتکا با استفاده از مدل اسکلتی‌عضلانی مقیاس‌بندی‌شده در نرم‌افزار اوپن‌سیم استخراج و محاسبات نهایی در نرم‌افزار متلب انجام شد. در نهایت، دو مؤلفه قدامی–خلفی و داخلی–خارجی حاشیه پایداری محاسبه گردید. تحلیل آماری با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام شد. نتایج نشان داد تمرکز توجه بیرونی به‌طور معناداری موجب افزایش پایداری دینامیکی در جهت قدامی–خلفی نسبت به تمرکز درونی می‌شود (01/0 = p) همچنین، مقایسه بین راه‌رفتن عادی و تمرکز درونی نزدیک به سطح معناداری بود (07/0 = p)، اما در جهت داخلی–خارجی تفاوت معناداری مشاهده نشد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد تمرکز بیرونی می‌تواند پس از یک چالش تعادلی، پایداری راه‌رفتن زنان سالمند را بهبود دهد، در حالی‌که تمرکز درونی ممکن است این پایداری را مختل کند. بنابراین، توصیه می‌شود در برنامه‌های توان‌بخشی و پیشگیری از سقوط، از راهبردهای مبتنی بر تمرکز بیرونی استفاده شده و از دستورالعمل‌های توجه درونی پرهیز شود. https://www.ijbme.org/article_736455.html پروتئین کوفیلین نقش اساسی در بازآرایی اسکلت سلولی اکتین ایفا می‌کند و از طریق اتصال به رشته‌های اکتین، فرآیندهای برش و دپلیمریزاسیون آن‌ها را تسهیل می‌نماید. اختلال در برهم‌کنش اکتین-کوفیلین، به‌ویژه در اثر جهش‌های اکتین، در بروز و پیشرفت انواع مختلفی از سرطان‌ها از جمله سرطان پوست گزارش شده‌است. در این مطالعه، تمایل اتصال کوفیلین به اکتین گونه وحشی و اکتین‌های جهش‌یافته شامل D288N، G168N و R63Q با استفاده از شبیه‌سازی‌های دینامیک مولکولی هدایت‌شده مورد بررسی قرار گرفت. مدل‌های ساختاری ترکیب اکتین-کوفیلین ایجاد شده و تحت کشش با سرعت ثابت قرار گرفتند تا حداکثر نیروی جدایش و مؤلفه‌های انرژی برهم‌کنش شامل انرژی‌های واندروالسی و الکترواستاتیک محاسبه شوند. نتایج شبیه‌سازی دینامیک مولکولی هدایت‌شده نشان داد که بیشینه نیروی جدایش در گونه وحشی حدود 4000 پیکونیوتن بود، در حالی‌که این مقدار در جهش‌های D288N، G168N و R63Q به‌ترتیب به مقادیر 4200، 4400 و 4700 پیکونیوتن افزایش یافت. همچنین، تحلیل انرژی نشان داد که جهش‌ها برهم‌کنش‌های پایدارتری نسبت به گونه وحشی ایجاد می‌کنند و جهش R63Q (با انرژی واندروالس و الکترواستاتیک به ترتیب 600- و 2900- کیلوژول بر مول) بیشترین اثر پایدارکننده را بر رابطۀ اکتین-کوفیلین دارد. این رفتار جهش‌ها بیانگر افزایش وابستگی اتصال و پایداری ترکیب اکتین-کوفیلین می‌باشد. این ویژگی‌ها می‌تواند به‌طور بالقوه به‌عنوان یک کنترل نسبتاً پایدار در آزمون‌های بیوشیمیایی مرتبط با برش رشته‌های اکتین مورد استفاده قرار گیرد و همچنین ممکن است مبنایی برای طراحی تعدیل‌کننده‌های هدفمندی که احتمالاً از طریق تنظیم فعالیت کوفیلین بر نرخ نوسازی رشته‌های اکتین اثر می‌گذارند، باشد. در مجموع، یافته‌های این پژوهش می‌تواند بینش‌هایی درباره پیامدهای مولکولی جهش‌های سرطانی اکتین فراهم کند و نشان می‌دهد که این جهش‌ها احتمالاً در اختلال تنظیم اسکلت سلولی طی پیشرفت سرطان نقش داشته باشند.